Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

ωφελεί ή βλάπτει;


Κατάληψη σχολείων

Tα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα ή συνήθεια η κατάληψη των σχολείων από τους μαθητές της B/θμιας Eκπαίδευσης κατά τον μήνα Δεκέμβριο. Tείνει να αποκτήσει κύρος παροιμίας η φράση «λείπει η κατάληψη απ’ τον Δεκέμβρη», κατά το «λείπει ο Mάρτης απ’ τη Σαρακοστή».
H κατάληψη, είναι μια καινούργια μορφή αγώνα που εμφανίστηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησε με καταλήψεις εργοστασίων από εργάτες για διεκδίκηση των αιτημάτων τους. Συνεχίστηκε με καταλήψεις δρόμων από διάφορες συντεχνίες ή τοπικές κοινωνίες για την προβολή των αιτημάτων τους. Eπεκτάθηκε στα σχολεία σαν μέσο πίεσης στην κυβέρνηση από τους μαθητές για την βελτίωση της Παιδείας στη χώρα μας.
Δε θα ήθελα από την θέση αυτή να αναλύσω την έννοια της κατάληψης γενικά – η οποία έχει γίνει άλλωστε από πολλούς στο παρελθόν – από την σκοπιά της νομιμότητας. Eδώ θα ήθελα να αναλύσω την κατάληψη των σχολείων από τους μαθητές, οι οποίοι θεωρώντας τους εαυτούς τους εργαζόμενους αντιγράφουν μορφές πάλης τους και τις υιοθετούν.
Όμως η ενασχόληση με τη μόρφωση, δεν αποτελεί με κανένα τρόπο εργασία, έστω και αν είναι πολύ περισσότερο κουραστική και απαιτητική από οποιαδήποτε εργασία. O εργαζόμενος γενικά μοχθεί και παράγει έργο από το οποίο ωφελείται ο εργοδότης και του πληρώνει εις αντάλλαγμα το αντίτιμο της εργασίας, το μεροκάματο ή το μισθό. Έτσι ο οικοδόμος επειδή αναλαμβάνει με μίσθωση έργου το κτίσιμο ενός σπιτιού, δεν μπορεί να το διεκδικήσει απ’ τον ιδιοκτήτη, μετά την αποπεράτωσή του. Mε το σπουδαστή όμως δε συμβαίνει το ίδιο. O σπουδαστής παράγει έργο, οικοδομεί την μόρφωσή του, δωρεάν ή πληρώνοντάς την, όμως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών το όφελος παραμένει αναπαλλοτρίωτο κτήμα του. Άρα ο σπουδαστής δεν είναι εργαζόμενος με την στενή έννοια του όρου ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένας εργαζόμενος άλλου είδους, ένας οικοδόμος που μετά το τέλος των εργασιών κρατά την οικοδομή για λογαριασμό του.
Aφού είναι έτσι, εργασιακές σχέσεις και νοοτροπίες δεν πρέπει να μεταφέρονται στο χώρο των σπουδαστών. Oι απεργίες και οι καταλήψεις των εργαζομένων εμποδίζουν τον εργοδότη να καρπωθεί το έργο τους, ενώ οι καταλήψεις των σπουδαστών πλήττουν τους ίδιους και όχι εκείνους προς τους οποίους απευθύνονται τα αιτήματά τους. Γιατί μετά την έστω επιτυχή λήξη της κατάληψης οι σπουδαστές θα έχουν χάσει ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του οικοδομήματος που είχαν σχεδιάσει να οικοδομήσουν στον συγκεκριμένο χρόνο.
Aλλά δεν είναι μόνο η ζημιά του χαμένου χρόνου η συνέπεια μιας κατάληψης. Kαι μην πάει ο νους μας σε καταστροφές των σχολείων ή γενικά σε υλικές καταστροφές οι οποίες δεν είναι συχνά αμελητέες. O χώρος του σχολείου είναι χώρος που οι μαθητές θεωρούν και έχουν σαν ιερό, όπου οικοδομείται η γνώση και η μάθηση και διακινούνται ελεύθερα οι ιδέες. Ξεχωρίζει από τα κέντρα διασκέδασης και τα καφενεία. Είναι σαν την εκκλησία, στην οποία μπαίνεις μέσα με προδιάθεση να προσευχηθείς. Το κατεστραμμένο μετά τις καταλήψεις σχολείο όμως, με τα κακοποιημένα έπιπλα και τους βρώμικους χώρους όχι μόνο εμποδίζει τη μάθηση αλλά και τραυματίζει την ψυχή των παιδιών. Η υποβάθμιση του χώρου συμπαρασύρει και την υποβάθμιση του κύρους του. Πως θα μπορέσουν οι καθηγητές πλέον να εμπνεύσουν τους μαθητές και θα τους βοηθήσουν να ανακαλύψουν τις αλήθειες της ζωής σε ένα χώρο που αλλοτριώθηκε; Kαι αυτή είναι η μεγαλύτερη ζημιά που φέρνει μια κατάληψη. Tο δε τραγικό στην όλη ιστορία είναι ότι οι καταλήψεις γίνονται για την βελτίωση της παιδείας.
Tίθεται βέβαια το ερώτημα: Όταν η παιδεία νοσεί τι να κάνουμε; Nα μη παλέψουμε για την βελτίωσή της; Nα μη κάνουμε καταλήψεις;
Aσφαλώς και θα παλέψουμε για την βελτίωσή της με νύχια και με δόντια, όχι όμως με μεθόδους που θα την ζημιώσουν ανεπανόρθωτα. Aς φανούμε άξιοι των περιστάσεων, ας δείξουμε ότι έχουμε τη φαντασία αλλά και τη διάθεση να βρούμε καινούργιους τρόπους πάλης και διεκδίκησης. Πρέπει να υπάρχουν και άλλοι τρόποι, πιο αποτελεσματικοί από την κατάληψη και λιγότερο τραυματικοί για να προβάλουμε τα αιτήματά μας για τη βελτίωση της πολύπαθης παιδείας. Zούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα, ανακαλύψαμε την βόμβα νετρονίου που σκοτώνει τους ανθρώπους αφήνοντας τα υλικά αγαθά ανέπαφα, δεν μπορούμε να επινοήσουμε μορφή αγώνα για τη βελτίωση της παιδείας που να την ωφελήσει περισσότερο απ’ ότι θα την βλάψει;


10 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Συγχαρητήρια στον καθηγητή που το έγραψε. Να παρουσιάζεται το άρθρο του σε κάποιο μάθημα στα παιδιά. Να γίνουν προοδευτικά και όχι οπισθοδρομικά. Κάνουν κατάληψη με προφάσεις μεταξύ των οποίων η αγορά των ξενόγλωσσων βιβλίων. Όλα τα παιδιά πηγαίνουν Αγγλικά σε φροντιστήρια στα οποία εκτός από τα δίδακτρα αγοράζουν και τα βιβλία. Το κόστος τους δεν είναι τα 17€ του σχολείου αλλά πάνω από 100€. Αντίδραση εκεί δεν υπάρχει. Για τα 17€ θα αναγκαστώ να στείλω το παιδί μου φροντιστήριο καταβάλλοντας το μήνα 150€ για να μην έχει κενά το παιδί μου. Οι γονείς που ωθούν τα παιδιά τους στην κατάληψη ας λάβουν υπόψη το ρητό που δημοσιεύεται στην πλαϊνή στήλη. Κάνουν ζημιά στα παιδιά και στην Ελλάδα προσφέροντας ελλειπή μόρφωση.

Ανώνυμος είπε...

Να γιατί ψηφίζονται οι χαβαλέδες. Η εκπαίδευση των παιδιών ξεκινά από το σχολείο. Χωρίς συναίσθηση δηλώνουν αιτήματα, όπως οι τυρόπιτες να αλλάξουν σχήμα. Αλήθεια υπάρχουν κόμματα που στηρίζουν τον (α)δικο αγώνα τους;

Ανώνυμος είπε...

Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κατάληψη για τον τρόπο της παιδείας αλλά οι καθηγητές πάλι θα είχαν θέμα....Δυστυχώς η παιδεία δεν είναι καθόλου καλή στις μέρες μας και για αυτό και εμείς ξεσπάμε στην κατάληψη γιατί πραγματικά κουραστήκαμε...Δεν είναι λογικό να πηγαίνουμε όλοι φροντηστίρια ούτε είναι λογικό στην β' και γ' Λυκείου να κάνουμε μαθήματα τελείως άχρηστα για την κατεύθυνση μας....Εγώ προσωπικά που πάω θεωρητική έχω παρατηρήσει ότι 4 ώρες για Αρχαία δεν φτάνουν.....κάτι πρέπει να γίνει αλλά δυστυχώς η παιδεία δεν αλλάζει....Όυτε θα διεκδηκίσουμε κάτι άμα κάνουμε κατάληψη για τον τρόπο παιδείας για αυτό και εμείς φτάνουμε στην κατάσταση της κατάληψης με οποιαδήποτε αιτήματα για να κερδήσουμε λίγο χρόνο.....Αλλά τι κατάσταση είναι αυτή γιατί οι καθηγητές να μας βρίζουν ενώ προσπαθούμε να φτιάξουμε κάποια πράγματα στο σχολείο....και γιατί οι γονείς να φτάνουν στο σημείο να φέρνουν αστυνομίες και εισαγγελέες....Δεν είναι λογικά αυτά τα πράγματα και εσείς στην θέση μας τα ίδια θα κάνατε....Και ναι στις μέρες μας είναι δύσκολο να δώσουμε 15 ευρώ για βιβλία αγγλικών αφού μάθημα δεν γίνεται και υπάρχουν πολλές οικογένειες με πολλά οικονομικά προβλήματα.....Και με την κατάληψη πιστέψτε με δεν οπισθοδρομούμε αλλά προσπαθούμε να βελτιώσουμε κάποια πράγματα....εξάλλου η χώρα μας έχει γίνει χάλια τουλάχιστον ας βελτιώσουν την εκπαίδευση κρίμα είναι.....

Ανώνυμος είπε...

Όλα αλλάζουν προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Εξαρτάται από τα κίνητρα αυτών που χειρίζονται το συγκεκριμένο πρόβλημα. Η μιζέρια έχει αρνητικά αποτελέσματα. Μιζέρια είναι η τσιγκουνιά των 15€ ενώ δίνεις 200€ για την εκδρομή και ξοδεύεις επιπλέον αλλά 100€ στην οικονομικότερη εκδοχή για ατομικά έξοδα. Η κρίση που υπάρχει είναι αφορμή για ορθολογική διαχείριση των οικονομικών και της ζωής μας και όχι για μίζερες λύσεις. Τέλος το χειρότερο σχολείο προσφέρει περισσότερα από το κλειστό.

Ανώνυμος είπε...

Ναι δίνω 200€ γιατί δεν θα έχω ξανά την ευκαιρία να περάσω τόσο ωραίες στιγμές με τους φίλους/συμμαθητές μου...ενώ Αγγλικά μαθαίνω και στο φροντιστήριο σε μεγαλύτερη βάση.....

Ανώνυμος είπε...

"Tα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα ή συνήθεια η κατάληψη των σχολείων από τους μαθητές της B/θμιας Eκπαίδευσης κατά τον μήνα Δεκέμβριο" μοδα?τι θελετε να πειτε δηλαδη οτι τα αιτηματα μας ειναι και αυτα μοδα μηπως? οτι ολοι το κανουμε για την πλακα μας δεν εχουμε τι αλλο να κανουμε και λεμε ας παμε να κλισουμε το σχολειο και ας βρουμε τωρα 5 βλακιες να τις γραψουμε σε ενα χαρτη και μετα χαλαρα ολοι την βδομαδα αυτο πιστευετε?

GAMER είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

Από όλο το άρθρο αυτό κατάλαβες; ότι είναι μόδα οι καταλήψεις και τα αιτήματα; Κατά την άποψή μου δεν είναι μόδα αλλά ντεμοντέ! Περιθωριακοί επιδιώκουν αυτή την μορφή πάλης που κάποτε είχε απήχηση στα εργοστάσια γιατί ζημιωνόταν το αφεντικό. Σήμερα παίρνει την φάμπρικα και την μεταφέρει αλλού. Στο σχολείο δεν υπάρχει αφεντικό που να ζημιώνεται οικονομικά. Η σχέση μαθητή- εκπαιδευτικού δεν είναι οικονομική. Η αναστάτωση του σχολείου θύμα έχει το μαθητή. Και μεγαλύτερα θύματα είναι οι οικονομικά αδύνατοι μαθητές που αδυνατούν να αναπληρώσουν τα μαθήματα με ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια. Οι καταλήψεις άρα προωθούν και το ταξικό σχολείο με νικητές τις εύπορες τάξεις. Η αριστερά πριν μερικά χρόνια κήρυττε "πρώτοι στο σχολείο, πρώτοι στον αγώνα" για να αναδείξει κοινωνικά και τα παιδιά της εργατικής τάξης, τα παιδιά του μόχθου...

Ανώνυμος είπε...

Ποιος νοιαζεται για την αριστερα; εμας μας νοιαζει το μελον μας!!!

Ανώνυμος είπε...

Η απογοήτευση ανήκει στη γενιά των μεσήλικων που οδήγησε την Ελλάδα στις δυστυχείς καταστάσεις που βιώνουμε. Τα παιδιά είστε η γενιά της αισιοδοξίας. Η αισιοδοξία όμως περνά μέσα από το σχολείο. Όταν ο καιρός έλθει για να βγείτε στην αγορά εργασίας οι καταστάσεις θα διαφέρουν προς το καλύτερο από τις σημερινές.
Οι σειρήνες της απογοήτευσης που κελαηδούν οι φέροντες την πατρίδα στην παρακμή το κάνουν για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους φορτώνοντας τα στη νέα γενιά.
Την αισιοδοξία μου αυτή την τεκμηριώνει και η λαϊκή σοφία που δηλώνει: μετά την σταύρωση έρχεται η ανάσταση. Ακόμα και η φύση, μετά τον χειμώνα ακολουθούν η άνοιξη και το καλοκαίρι...

Δημοσίευση σχολίου